Pierwsze godziny rajdu rozwialy zludzenia – to bedzie piekielnie szybki wyscig i walka o kazda minute az do samej mety. Rano pagoda rozpiescila zawodnikow, wyszlo slonce ale tuz po starcie i wjezdzie na niemal 3000 m npm, nie zostalo po nim ani sladu.
Pierwszy 17km etap biegl czasem szutrowa, czasem brukowana droga, caly czas na zboczach poosnietej dzungla gory, skad jeszcze wczoraj moglismy ogladac aktywny i dymiacy wulkan. Po dojezdzie do pierwszego punktu w Hacienda Suiza droga prowadzila juz tylko w dol i przyjemny, choc miejscami z bardzo ostrymi zakretami i siskim blotem, zjazd. Pierwszym zespolem w strefie zmian byl miejscowy faworyt, zwyciezca kilku edycji tego rajdu, team Ekwador, tuz po nim przyjechali tez Francuzi z Lafumy. Pierwsza dwojka wyszla szybko na treking, ale zgubila droge i stracila co najmniej 8 minut. Takze doc szybko dogonily ich nastepne zespoly, czyli Speleo Salomon i hiszpanski Buff Thermcool. Jedyne co udalo m isie dowiedziec od Piotrka Kosmali, gdy mijal mnie na rowerze, to ze pagory w Ekwadorze sa duze jak smoki i dawno takich nie widzial.
Treking trwal 3h, podejscia bylo 500 metrow przez dzungle i waskie sciezki oraz przejscie przez calkiem rwaca rzeke tuz przed kolejna strefa zmian. Zawodnicy przechodzac w wiekszosci robili to wspolnie, ci ktorzy oddzielali sie od kolegow, zwykle przewracani byli przez nurt. Speleo Salomón, razem z hiszpanami i ekwadorczykami jednoczesnie podbilo karty startowe i po 8 minutach na przepaku jako pierwsi wyruszyli na rowery. 10 minut pozniej zaczeli gonic ich Francuzi.
Podazas przepaku nie bylo nawet chwili, zeby porozmawiac ale to co widzialam nastrajalo optymizmem: Galo nie traci rezonu i humoru, Sarah glownie jadla wiec nie miala kiedyc mowic. Mike pilnowal karty startowej a Piotrek przestawial mapy w mapniku. Milo widziec, jak zespol jest maksymalnie sprezony, skoncetrowany i dopigowany nie tylko przez support ale rowniez przez licznych mieszkancow okolicznych wiosek. Oby tak bylo az do konca.
|
